nl en
X

Er zijn nog geen producten in je winkelwagen geplaatst.

Luister naar je lichaam

  14/09/2017     Reacties (0)

Doe jij wat je lichaam nodig heeft?
Luister je naar wat het tegen je zegt?
Doe je wat het van je vraagt?

Of het nou gaat om op tijd naar bed gaan. Een dutje doen. Iets specifieks eten. Of iets drinken. Rust nemen. Of juist nog een stapje extra zetten?

Ik geloof, nee ik weet, dat ons lichaam altijd vertelt wat het nodig heeft. Je hoeft er alleen maar naar te luisteren

De meeste mensen weigeren dit echter.
Denderen gewoon door, terwijl hun lichaam vraagt om rust.
Rennen net zo hard door, tot het lichaam schreeuwt
"Stop ermee! Dit kan niet verder zo doorgaan!"

En dan...
Dan houdt het lichaam er vanzelf ineens mee op.
Word je gedwongen om die nodige rust te nemen.
Of je dat wilt of niet.
Je lichaam dwingt je er gewoon toe

Ik heb het zelf meegemaakt. Er was zoveel stress in mijn lijf
Stress die jaren achtereen was opgebouwd

Mijn lichaam kon het niet meer aan. Maar ik luisterde niet. Rende gewoon door.

Want ik wist...
Als ik ga stilzitten
Niks actiefs doe
Dan komt het...
de pijn, het verdriet, het onbegrip.

Dus ging ik maar door en door. U vraagt, wij draaien, zoals mijn psycholoog het toen eens tegen me zei. Dat was precies wat ik deed. De ontkenningsfase. Net zolang doorgaan, en weigeren aan iets toe te geven, in de hoop dat het vanzelf overgaat.

Tot mijn lichaam er klaar mee was. Het letterlijk op gaf.
Ik werd gedwongen, door mijn eigen lichaam, om te luisteren naar wat het nodig had. De pijn en stress uitte zich in lichamelijke pijn. Dagen dat ik niet meer kon, dan alleen maar liggen op de bank, huilen van de pijn.

Na een jaar van medische testen en gesprekken met artsen, werd fibromyalgie vastgesteld. Niet dat ik daar iets mee kon, want er is geen "medicijn" tegen. Maar ik weigerde me erbij neer te leggen. Ik onderzocht wat ik er zelf aan kon doen om het te verminderen. Nu blijkt dat stressvermindering echt met stip op nummer 1 staat. In mijn geval: geen stress = geen pijn.

Totdat mijn vader overleed tijdens mijn zwangerschap. De stress schoot omhoog. Het kwam er op allerlei manieren uit.

Ik kon me niet concentreren
Ik kon niet meer nadenken
Ik kon geen e-mails meer lezen
Ik kon zelfs geen cijfers meer begrijpen
Ik sliep slecht
Ik at slecht en ongezond
Ik had weer veel pijn

Op tal van manieren gaf mijn lichaam me wederom aan dat ik het anders moest doen. Dit keer heb ik er naar geluisterd. Geluisterd naar wat mijn lichaam nodig had.

En het gekke is... ik wist dat mijn lichaam de verandering nodig had. Mijn geest weigerde het te geloven, maar ik deed het toch.

Luisteren naar mijn lichaam. 
Negeren wat er in mijn hoofd om ging. 
Negeren wat ik mezelf wijs maakte.

Want je geest kan je zoveel wijs maken als je zelf maar toestaat. Het speelt feitelijk spelletjes met je, als je het toelaat. Vertelt je dat je niet goed genoeg bent. Het niet waard bent. Het niet nodig is om te rusten. Dat je echt nog even iets langer door moet gaan, ook al kan je lijf niet meer. Dat je echt, maar dan ook echt, die dikke reep chocolade nodig hebt. Of die pizza. En dat iets gezonds eten totaal overbodig is.

Luisteren naar je lijf, het is zo belangrijk. Het geeft je ALTIJD precies aan waar het behoefte aan heeft.

Dus hier zit ik nu, met een warme kop thee. Terwijl mijn hoofd zich afvraagt waarom ik niet gewoon koffie pak. Nope, ik heb behoefte aan thee op dit moment. Dus luister ik daarnaar.

Schrijf ik nu dit bericht, terwijl ik eigenlijk zoveel andere dingen moet doen. Maar ik doe dit, omdat mijn lijf schreeuwt dat ik deze boodschap eruit moet gooien. Niet straks pas, nee nu.

Doe jij dat ook? Luisteren naar jezelf? Naar wat je echt nodig hebt?

Lees meer

Ik kies nu voor zelf-liefde

  04/09/2017     Reacties (0)



Tijd voor een volgende grote stap. Vandaag is de dag ik mijn laatste EMDR sessie heb. Het einde van een extreem heftig traject. Een traject wat zowel emotioneel en lichamelijk zwaar is, maar tegelijkertijd ook zorgt voor verlichting. Een bijzondere combinatie, maar precies zoals het bedoeld is. Namelijk alles opnieuw beleven en op een goede manier verwerken, zodat het daarna allemaal lichter aan voelt.

Ik kijk er naar uit om aan de toekomst te werken. Het verleden in het verleden te laten. Kijken naar NU en de toekomst.

Maar voor ik dat kan doen, is het eerst tijd voor een speciaal bericht. Namelijk een brief aan mijn moeder, om hiermee jaren van ellende af te sluiten. Zeg maar, een afgesloten hoofdstuk. Of nog beter: tijd voor een heel nieuw boek!

Dus verzamel ik nu mijn moed om dit openbaar te plaatsen. Release and move on, zeg maar...

Want ik weet dat er ALTIJD iemand is die het nodig heeft om dit te lezen. Te lezen hoe veerkrachtig wij als mens zijn. Hoe erg de situatie ook lijkt te zijn...

Dus, here we go

---

Aan mijn moeder,

Nog steeds verkrijg ik het niet over mijn hart om je "mama" te noemen. Het is te liefkozend. Gedrenkt in onvoorwaardelijke liefde. Liefde die ik niet voel voor jou. Hoeveel beter ik me nu ook voel, het is een titel die jij niet verdient. Je bent mijn biologische moeder, daarmee houdt het op. Ik heb geen mama, al jaren niet meer.

De hel, ik ben daar geweest door jouw toedoen. Niet alleen ben ik er geweest, ik heb er jarenlang geleefd. Want zo weet ik nu: de hel bestaat. De hel is onderdeel van ieder mens. Een plek waar iedereen terecht kan komen. Wie je ook bent, wat je ook doet. Het kan iedereen overkomen.

Een plek...
zo donker
zo eenzaam
zo eng
zo vol monsters

Een plek die zo heftig en donker is dat je geen normale uitweg meer ziet. Er is nog wel 1 uitweg, en dat is een einde er aan maken. Je leven beëindigen. En dat idee alleen al, heeft mij rust gegeven afgelopen jaren. Wetende dat ik er altijd nog uit zou kunnen stappen. Eindelijk echt rust hebben.

Besef je dan hoever je mij hebt gepusht? Dat ik zelfs niet meer kon denken aan de consequenties voor mijn liefste? Voor mijn kindjes? Hoeveel verdriet zij zouden hebben als ik er een einde aan maak? Dat deed mij dus helemaal niks. Zover was ik al.

Spelend met paracetamol. Bedenkend hoeveel ik er zou kunnen innemen. Hoeveel ik er zou moeten innemen. Of vragen, smeken, soms zelfs bidden om een gruwelijk ongeluk. Alles om maar iets, of juist helemaal niets meer te voelen.

Ik weet ondertussen dat jij ziek bent. Psychisch niet gezond. Dat dit alles moet verklaren.

Waarom je hebt gedaan wat je deed.
Waarom je mij zoveel verdriet deed.
Waarom je mij niet blij wilde zien.
Waarom je alles stuks wilde maken.
Waarom je zoveel gekke dingen deed.
Waarom je dingen moest stelen.
Waarom je zelfs zover ging dat je er zwarte magie bij haalde. Tegen mij!

Alles om mij verdriet te doen. Uit jaloezie. Woede misschien zelfs. Dit heeft mij tot in het diepste van mijn zijn geraakt. Want alles wat ik deed, keurde jij af.

Je keurde mijn keuzes af
Je keurde mijn lichaam af
Je keurde mijn liefde af
Je keurde mijn creativiteit af
Je keurde kennis af
Je keurde mijn zijn af
Je keurde MIJ af.

Mijn eigen moeder die mij, haar eigen kind, geheel af keurde. Dit was "the root of all evil", zoals ik het nu zie. Mijn eigenwaarde, respect voor mezelf, liefde voor mezelf, is hierdoor naar ongekende diepten gedaald. Want: als zelfs mijn eigen moeder niet van me kan houden, wat ben ik dan uberhaupt waard? Blijkbaar niks dus.

Jarenlang is dit mijn inner voice geweest. Ik wist niet beter. Alles wat ik wist van mezelf, keurde ik af. Ik keurde mezelf ook maar af. Wie ik daadwerkelijk was, deed er niet meer toe. Ik als persoon mocht er blijkbaar niet zijn, dus volgde ik dat idee zelf ook. Ik werd een schim van mezelf. Mijn ware ik? Die was weggeduwd, heel diep onder de grond.

Het is zelfs zo erg geweest dat ik niet meer kon huilen. Ik mocht dat nooit van jou. Dat was zwak, zei je. Ook al ging ik van binnen dood van verdriet, ik mocht niet huilen. Dat vond je onzin. Dus sloot ik ook dat gedeelte van mezelf af.

Emoties als boosheid en angst voelen? Totaal niet handig in deze situatie, dus dat deed ik ook niet meer. Ik leefde niet meer. Ik probeerde enkel te overleven, dag in dag uit.

Erover praten met anderen? Dat was ten strengste verboden. En als ik een poging deed, speelde jij altijd weer een spelletje. Daar ben jij namelijk goed in. Doen alsof. Doen alsof er niks aan de hand was. Doen alsof we een normaal gezin waren. Doen alsof jij de meest geweldige, lieve en zorgzame moeder was. Doen alsof ik gek was. Doen alsof het allemaal aan mij lag.

Lange tijd is goed gegaan met me, sinds ik jou niet meer zag of sprak. Ik heb overleefd op basis van wat vreemde "coping skills". Niks voelen, hard zijn, altijd maar door gaan. U vraagt, wij draaien, en vooral niet om mezelf denken.

Tot het punt dat ik niet langer door kon gaan. Het was het een, of het ander. Uit het leven stappen, of goede hulp zoeken. Ik heb de juiste hulp gekregen, op precies het juiste moment. Gelukkig namen de artsen mij serieus. Gelukkig was er EMDR voor mij.

Zo weet ik nu dus dat ik het wel waard ben om er te zijn. Dat ik mezelf ondertussen best heel leuk vind. Aardig, lief, zorgzaam, slim, grappig zelfs. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Dingen die ik eigenlijk pas sinds kort weet.

Maar tijdens de vorige EMDR sessie is mij iets duidelijk geworden. Ik was altijd op zoek naar het antwoord op de vraag "waarom je alles hebt gedaan".

Jaren, maar dan ook echt JAREN achtereen, wilde ik antwoord hebben. Ik wilde het niet alleen weten, ik wilde het begrijpen. Het voelen. Het diepgaand - op zielniveau - begrijpen.

Het kreeg een soort macht over me. Ik probeerde me voor te stellen waarom je het deed. Of ik dat zou kunnen bij mijn kinderen. Ik las erover. Ik onderzocht dingen. Uren besteedde ik eraan.

Jemig, wat was allemaal herkenbaar. Ergens was het zelfs wel fijn om over de medische kanten te lezen. Tuurlijk, mij was toen ook al wel duidelijk dat je psychisch niet gezond bent. Dat wist ik al heel lang. Maar het lezen erover leerde me weer nieuwe dingen. Gaf me nieuwe inzichten.

Maar bracht het me rust? Innerlijke vrede? Nope. Want, ik wilde er dan ook echt ALLES over weten. Van de ene site naar de andere, fora over, blogs lezen. It consumed me!

Mijn hoofd stroomde over. Mijn hartslag was veel te hoog. De adrenaline gierde door mijn lijf. En toen was het bedtijd.... Slapen? Nu? Wat een onzin! En dat terwijl slaap juist zo belangrijk is met mijn fibromyalgie.

Tijdens de vorige emdr sessie kwam de waarom-vraag weer naar boven.
* Waarom heb je mij dit aan gedaan? 
* Ben ik het niet waard om van te houden? 
* Ben ik niet goed genoeg? 
* Wat heb ik verkeerd gedaan? 
* Waarom?

Heftige vragen. Vragen die mij duidelijk maakten waarom ik altijd zo onzeker was. Maar nu weet ik het. Ik hoef helemaal geen antwoord te krijgen op al deze vragen. Ik ga dat ook niet krijgen van jou.

En als ik het krijg, is het waarschijnlijk net zo leeg en nietszeggend als je excuses jaren geleden. Weet je nog? Die mail met excuses, maar bovenal leugens over waarom het zo lang heeft geduurd? "Sorry" van jou horen, heeft niks veranderd namelijk.

Maar het is oké. Ik laat het los. Accepteer alles wat er is gebeurd. Hell yeah! Als we toch bezig zijn: ik vergeef het je.

Niet omdat het goed is, wat je allemaal hebt gedaan. Niet omdat ik het begrijp. Maar omdat dat mij rust geeft. Het is zoals het is. Het is gebeurd, en het is een levensles voor mij geweest.

Een les in mezelf leren kennen. Leren hoe sterk ik ben. Wat ik als mens aan kan. Weten hoever ik gepusht kan worden. Waar mijn breekpunt ligt. En ook dat ik mezelf accepteer zoals ik ben. Dat het goed is om van mezelf te houden en dat dit mag. Nee, zelfs moet! En dat ik met mijn verhaal, mijn levenslessen, anderen kan inspireren.

Antwoorden van jou veranderen dit niet. Het zijn jouw antwoorden, op basis van jouw perceptie, jouw leven. 
Niet het mijne, dus dit lost niks op.

Ik ben ik. 
Ja, mede gevormd door het verleden. Maar ook door de keuzes die ik heb gemaakt. En door keuzes die ik nu maak.

Want ik geloof oprecht dat iedereen kiest wie hij/zij NU is. Je kiest zelf het soort leven wat je wilt leiden. De persoon die je wilt zijn. 
Je niet meer je laten leiden door verdriet? Dan kies je dit. 
Je niet meer laten leiden door angst? Dan kies je dat.

Nee, het zijn geen keuzes die vanzelf gaan. Je vervalt snel in je automatische patroon van keuzes maken. Dit zijn echte bewuste keuzes om anders te zijn. Je anders te voelen. Anders te denken. Iedere dag weer.

Dus: IK KIES er nu voor om verder te gaan. Ik kies ervoor me goed te voelen. Ik kies er nu bewust voor om altijd het positieve te zien, in alles. Hoe heftig iets ook is.

Ik hoop oprecht dat je de hulp krijgt die je nodig hebt, zodat jij je ook beter kunt voelen. Want ik weet dat dit niet de manier is waarop je wilt leven. Zo hoort niemand te leven.

Dankjewel voor de levenslessen die ik op deze manier heb mogen leren. Het was een flinke rollercoaster, maar ik heb ervan geleerd. Voor mij is het nu klaar.

Ik laat het los. 
Ik laat jou los.

Lees meer

Nieuwe collectie vesten en truien

  08/08/2017     Reacties (0)



Aaaarrrgggg, ik heb iets gedaan... Best spannend, want ik heb zojuist onze allergrootse inkoopactie gedaan bij onze vaste leverancier voor truien en vesten. Zeg ik nu dat het spannend is? Dat moet anders. Ik vind het namelijk doodeng! Nooit eerder kocht ik zoveel truien en vesten in.

Er was ook zoveel moois, dat ik echt goed moest kiezen wat al geschikt is voor nu en wat nog niet. En ik kan je zeggen dat er nog veel meer moois aankomt. Het nieuwe fashion seizoen is natuurlijk nog niet begonnen, dus dat belooft nu al veel goeds.

Zometeen mag ik starten met de eerste items fotograferen. Een klus die ik niet heel leuk vind, maar uiteraard wel nodig is. Daarna zet ik alles op de site en kun je heerlijk shoppen.
 

Wat kun je verwachten?

Heel veel truien en vesten van diverse Franse merken. Ga jij voor een super zachte fluffy trui in het poederroze, of lichtblauw? Of ga je juist voor grijstinten? Of misschien wel oker of zelfs groen? 

UIteraard heb ik weer veel ingekocht van het Franse merk An'ge Paris. Dit merk staat bekend om heerlijke vesten. De vesten zijn van een prachtige kwaliteit en dragen dan ook heerlijk. En niet geheel onbelangrijk is de prijs. Kleding van Ange is altijd goed betaalbaar. Shop dus snel een prachtig gebreid vest van Ange voor een betaalbare prijs!

Helemaal gewedig is de limited edition collectie van An'ge Paris (Maison Anje, Private Collection). Een collectie bestaande uit items die allemaal hand gebreid zijn! Ik beloof je... het is zo mooi! Denk aan super zachte materialen, chunky knits, en mooie kleuren.
 

Ik zoek jou!

Dus ladies: I'm calling you! Ben jij:

♥  Een geweldige en sophisticated vrouw,  
♥  Die gek is op mooie fashion,
♥  Altijd op zoek is naar de laatste trends en inspiratie,
♥  Geen 13-in-een-dozijn kleding wilt dragen (want: hetzelfde hebben als je vriendinnen, buurvrouw, moeder, etc... Wie wil dat nou?!),
♥  En houdt van fashion items van uitstekende kwaliteit?

Shop dan zeker iets uit de nieuwe collectie!

Lees meer

Daily hustle

  30/07/2017     Reacties (0)

Vandaag ben ik onrustig van binnen. Ik kan er niet tegen om niks te doen te hebben. Dat verveelt me. Irriteert me.
 
Een tijd terug dacht ik dat het goed was om mezelf te dwingen rust te nemen. Tuurlijk: Als mijn lichaam aangeeft dat ik dat nodig heb. Prima! Ik bedoel, met m'n fibromyalgie moet ik soms wel pas op de plaats nemen door de pijn.
 
Maar op een dag als vandaag niet. En ik accepteer dat nu. Ik hou van bezig zijn. Iets om handen hebben. Ik hou van werken en ben er dan ook graag mee bezig. Op een luie dag als vandaag voel ik dat des te meer.
 
En dat is oké. Want het is oké om van werken te houden. Wie zegt dat je alleen succesvol bent, met een eigen bedrijf, als je maar een paar uur per week hoeft te werken? 
 
Om een of andere reden wordt een succesvolle onderneming altijd neergezet als een bedrijf waarbij je zo weinig hoeft te werken. Als je maar veel tijd hebt om niks te doen, dan doe je het goed. 
 
Ik ben er nu achter dat dit onzin is. Mijn werk voelt niet als werk. Het voelt als mijn hobby, mijn passie! De uren die ik geregeld maak, zijn niet de minste. Maar ik hou ervan! Het liefste werk ik zoveel mogelijk! Maar ja, slaap is toch ook nodig. Maar wanneer ik in flow ben, wil ik doorgaan. Work work work! Dat is de 'hustle' mindset, I ? it!

Het is oké om niet stil te kunnen zitten. Altijd maar bezig te willen zijn. Zolang je maar luistert naar je lichaam. Dat weet wat goed is voor jou. Ik ben blijkbaar van nature geen stilzittend type. En dat is oké!

Hoe ben jij? Doe jij wat je moet doen? Wat het beste is voor jou?

Lees meer

Yes, I made it!

  23/07/2017     Reacties (3)



Ken je dat? Dat gevoel dat je iets echt moet zeggen? Iets met de wereld MOET delen? Dit keer een hele persoonlijke post van mij. Eentje waar ik al een tijd tegenaan zit te hikken. Maar een waarvan ik weet dat het eruit moet. Dat het goed is, het juiste moment NU is.

Ik schrijf dit niet voor medelijden. Niet om mensen te kwetsen of pijn te doen. Ik schrijf over mijn verhaal. Mijn verleden. Hetgeen wat mij gevormd heeft tot wie ik vandaag de dag ben. Hoe ik denk over mezelf, over wat anderen van mij denken, mijn pessimistische blik op de wereld, mijn onzekerheden. Mijn karakter.
 

Hang in there!

Ik schrijf dit om jou te laten zien dat:
-  er na donkere perioden echt licht volgt 
- ook jij succesvol kunt zijn na zo'n periode
- een moeilijk verleden je vormt, maar dat dit NIET bepalend is voor je toekomst. 

Jij met een burnout, of jij die last heeft van depressieve periode. Ik wil je laten zien dat het echt mogelijk is om eruit te komen. Mij is het gelukt, dus jou lukt het ook. Je kunt dit! Je komt eruit. Sterker, beter, mooier en krachtiger! Waarom? Omdat je het waard bent, gorgeous!
 

Ik weet hoe het is...

Ik weet als geen ander hoe het is als je tot in je core bent geraakt door iemand. Als die persoon je zo diep heeft gekwetst, dat je geen uitweg meer ziet. Dat je het leven niet meer waard vind. Dat je dagen voorbij slepen, van het ene donkere moment naar het andere. Niks voelend, moe, nergens zin in. Misschien net als ik zelfs wel eens spelend met gedachten over je leven beëindigen. 

Ik weet hoe het is als je zelfs op goede momenten de donkere wolk boven je kunt voelen. Kunt voelen hoe je erin gezogen wordt. Die extreme aantrekkingskracht ervan. De donkere diepte in. De kou, leegte, eenzaamheid. Ik weet hoe dat voelt...

Afgelopen jaar is bij mij complexe post traumatische stress syndroom samen met depressieve perioden vastgesteld. Een verschrikkelijke diagnose! Een diagnose waar ik me eerlijk gezegd in het begin voor geschaamd heb. Dit is niet iets vrolijks, iets wat makkelijk uit te leggen is. Nee, dit is een serieus probleem. Maar wel een waarvan ik al jaren stiekem wist dat ik dat heb. Voeg hier mijn fibromyalgie aan toe, en het is compleet.

Hoe ik eraan kom? Nee, ik heb niet in het leger gezeten. Ik ben geen veteraan met ptss. Bijna zou ik zeggen "was het maar zo". Mijn ptss komt door een extreme familie geschiedenis. Want ptss is een aandoening die iedereen kan oplopen. Blootstelling aan trauma is het 'enige' wat ervoor nodig is. In mijn geval een trauma waar ik jarenlang aan blootgesteld ben.
 

Mijn moeilijke jeugd

Mijn moeder is namelijk ziek. Psychisch niet in orde. Tijdens de intake met mijn 2 recente therapeuten zijn verschillende persoonlijkheidsstoornissen genoemd waar ze mogelijk aan lijdt. Geen idee wat het werkelijk is. Wel weet ik nu dat ik behoor tot de groep KOPP (kind van ouder met psychiatrische problemen). 

Haar karakter was dermate bepalend voor hoe het er in ons gezin aan toe ging. Mijn zusje is gelukkig ontzien, ik heb het moeten ontgelden. 

Waarom? Meestal omdat ik het ergens niet mee eens was. Of omdat ik haar gekkigheden door had en haar ermee confronteerde. Het ergste werd het toen ze het uit jaloezie niet eens was met mijn keuze voor m'n toenmalige vriendje.

Wat er allemaal is gebeurd, is een boek waard. Ooit komt dat nog. Als de tijd er klaar voor is. Een tijd terug zag ik ergens eens quote "Te gek om te kunnen verzinnen". Dat slaat wel op wat er in die tijd is gebeurd. 5 jaar lang is ze extreem destructief geweest naar mij toe. Ik leek haar grootste vijand te zijn. Ik was het kwaad in haar ogen. In en in slecht. En dat heeft z'n sporen nagelaten. 

In die tijd leefde ik in survival modus. De dag doorkomen zonder pijn en verdriet. Zonder gekwetst te worden. Naar school gaan (of juist helemaal niet en in de trein stappen naar Amsterdam) om daar wat rond te dwalen. Dat was mijn manier om het huis uit te vluchten. Maar dan moest ik weer terug... Iedere dag weer. Met lood in m'n schoenen. Bij de voordeur iedere keer weer een schietgebed doen. "Laat er vandaag niks gebeuren, laat vandaag een normale dag zijn". 

Mijn studententijd is een grote waas voor me. Ik kan me nog enkele dingen herinneren van de school, medestudenten, en bepaalde gebeurtenissen omtrent school. Meer niet. Ik weet nog goed dat m'n stage begeleiders (een echtpaar) het zo heftig vonden wat er bij ons thuis gebeurde. Zij gingen op vakantie en ik moest maar in hun huis verblijven tijdens hun afwezigheid. Kon ik bijkomen. Ontsnappen. Rust voor mij.

Ik was in die tijd gefocust op overleven. Leven in een hele donkere tijd. Overleven... Een tijd waarin iets simpels als m'n haren kammen zelfs teveel. Ik kleedde me altijd netjes aan, alles om ervoor te zorgen dat de buitenwereld niet zou zien dat er iets mis was. Maar haren kammen? Niet nodig, onzin! Waar zou dat goed voor zijn? Teveel moeite! Zo donker... En ik weet nu: Zodra ik het gevoel krijg dat ik m'n haren niet wil kammen, is het mis. De donkere wolk is weer dichtbij.

Ik heb wel eens te horen gekregen dat men het bijzonder vond hoe ik ermee om ging. Ik ben niet in een of andere duistere wereld terecht gekomen, geen alcohol verslaving gekregen, niet op straat terecht gekomen. Dat ik gewoon bleef zoals ik altijd was. 

Gek eigenlijk. Hoe men zo naar me keek, terwijl ik wel beter wist. In het begin van deze periode heb ik gehuild. Kon ik alleen maar huilen. Dagen gingen voorbij vol huilbuien. Van mij hoefde het niet meer. Dat verandere later. Mn moeder vertelde me keer op keer dat ik niet mocht huilen. Dat was zwak. En toen duwde ik alles weg. Kwam er een emotie op? Ik duwde het meteen weg en voelde niks meer. Dat was mijn nieuwe coping. Klopte er iets niet wat thuis gebeurde? Ik deed het af als de normaalste zaak van de wereld (doe ik nog steeds als het te heftig wordt), en duw het dan snel weer weg.

Jarenlang heb ik geprobeerd een excuses te krijgen. Het gaf mij het gevoel dat dat alles goed zou maken. Mijn ellende zou oplossen. Tot ik een excuses kreeg. Het lag niet aan haar dat het zolang duurde voor ik het excuses kreeg, er waren allerlei reden voor (geweldige fictieve verhalen). Het uiteindelijke excuses was een slap aftreksel van wat ik hoopte te krijgen. Het soort excuses waarvan je weet dat het niet gemeend is. Daar heb ik dus niks aan gehad.
 

Wie ben ik? Wat wil ik?

Mijn soul searching periode van nu komt voort uit deze tijd. Wat begon als een simpel bezoek aan de huisarts omdat ik niks meer voelde na m'n vaders overlijden, is uitgegroeid tot een ware zoektocht naar mezelf. Een traject bij een geweldige psycholoog, en daarna EMDR bij een psychotherapeut. Heftig, maar echt nodig! 

En het mooie is: steeds meer dingen die ik nodig had voor mijn groei kwamen vanzelf op m'n pad. Tijdens de therapie, kwam ik een business coach tegen. Ik wist dat ik met haar aan de slag moest voor Scarfz. Aldoende bleek ik zelf ook hierdoor te groeien. En toen kwam ik een andere coach tegen. Nog meer groei en wijze lessen over wie ik ben. Over hoe ik keuzes maak. Hoe ik denk en waarom. En heel belangrijk: hoe ik dat kan omdraaien tot iets positiefs. 
 

En nu?

Nu durf ik eindelijk te zeggen dat het goed gaat met me. Ik voel me beter, lichter, vrolijker. Durf ik het te zeggen? Ja, ik voel me zelfs succesvol. Met mij gaat het goed, en met Scarfz ook. Allemaal dankzij mijn eigen inzet en de hulp van de juiste mensen. Uiteraard de steun van de mensen van wie ik hou. En bovenal: mijn rugzak met ballast is niet meer zo zwaar. Of ik er helemaal uit ben? Geen idee. Maar ik heb alle tools om nu verder aan mezelf te werken. Mijn negatieve gedachten om te zetten in positieve gedachten. Mezelf te accepteren voor wie ik ben, NU. En waar ik heen wil.

Ja, mijn verleden is onderdeel van mij. Ik vind het nog steeds heftig. Nog altijd begrijp ik niet dat een moeder zo kan doen. Maar ik denk dat dat altijd zo blijft. Maar het trekt niet meer zo zwaar aan me. Het is er nu gewoon. Gewoon... als onderdeel van mij.

Ook jij kunt je beter voelen. Sterker. Geliefd. Van jezelf houdend. Je bent het waard! Echt waar!

Lees meer

Voor een optimale werking van de website maken we gebruik van cookies, we slaan geen persoonlijke gegevens op.